ลูกค้าไม่ได้กลับมาเพราะขนตาสวยในวันแรกเขากลับมาเพราะขนตายังสวยในสัปดาห์ที่สาม

ปีแรก ๆ ที่มาอยู่ฝรั่งเศส เมย์เป็นคนไทยตัวเล็ก ๆ ที่ยังพูดภาษาเขาไม่ได้ สิ่งเดียวที่ติดตัวมา คือมือของคนที่รักงานศิลปะ

เมย์เคยใช้เวลาสามชั่วโมงกับลูกค้าหนึ่งคน วางทีละเส้นอย่างตั้งใจที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วไม่ถึงอาทิตย์ ลูกค้าก็กลับมาพร้อมขนตาที่หลุดร่วง บางคนแพ้ บางคนแสบตา

ความรู้สึกตอนนั้น เหมือนวาดภาพทั้งคืน แล้วตื่นมาเจอว่าสีละลายไปกับฝน

เมย์ท้อ แต่ไม่หยุด เมย์ตัดสินใจบินไปเรียนที่อังกฤษ โปแลนด์ โรมาเนีย และอีกหลายประเทศ ฝึกซ้ำแล้วซ้ำอีกจนมือจำได้เอง

แต่สิ่งที่เปลี่ยนงานของเมย์จริง ๆ ไม่ได้อยู่ในใบรับรองใบไหนเลย มันอยู่ในคำถามเดียวที่เมย์ถามตัวเองทุกครั้งที่งานพัง: ทำไม

ทำไมกาวขวดเดียวกัน วันนี้ติดแน่น พรุ่งนี้หลุด

ทำไมลูกค้าคนหนึ่งลืมตาแล้วแสบ อีกคนไม่เป็นอะไรเลย

ทำไมลอนเดียวกัน ดูหวานกับตาคนหนึ่ง แต่ดูแข็งกับอีกคน

ทุกคำตอบพาเมย์มาเจอสิ่งเดียวกัน ขนตาที่อยู่ทน ไม่ได้มาจากมือที่เร็ว แต่มาจากตาที่อ่านออก